...

안 괜찮은데 괜찮은적 하며 너무 멀리 온 것 같아.. 난 안 괜찮아, 힘들어 지쳤어.. 누군가에게 힘들단 말을 하면 슬무없는 위로만 해주겠지. 난 그런거 원하지 않아 여기서 혼자 머물려고 한다. 

여태까지 내가 뭘 좋아한지, 뭘 할 수 있는지도 모르고 20여년을 살아왔다.. 아직도 난 뭘 할때 행복한지도 모른다.. 

힘들어.. 이제 나를 정신 차리라고 혼내줄 사람도, 외로해줄 사람도 필요 없어.. 그냥 나를 이해해줘.. 

이럴때 나를 이해해줄 사람 아무도 없어서 외롭군아.... 

난 안 괜찮다고.... ㅠㅠ

Соёлын шок

Сая эх орондоо очиж 24 хоноод ирлээ. Сэтгэгдлээсээ хуваалцнаа.. Надад санагдсанаа яг тэр хэвээр нь бичих тул сэтгэл санааны бэлтгэлтэй байгаарай.

Ер нь бол нэг их удаагүй л дээ сүүлд явснаас хойш хоёр жилийн дараа очиж байгаа нь энэ. Гэхдээ л баахан соёлын шоконд орлоо.

Их дэлгүүр нь яг л зах шиг. Ямарваа нэг газрыг нойлоор нь шинждэг болхоор ч тэр үү нойл нь яасан ч муухай юм. Сувинерийн тасагт байгаа арьсан эдлэлүүд нь яасан ч оёдол, загвар муутай юм. Хятад подволкон дээр монгол бичгээр бичсэн (тэрийгээ ч хятадад хийлгэсэн байлгүй), соёмбо зурсан байх юм. Ер нь л их зах шиг санагдсан. Нэг давхарт нь байдаг гоо сайхан гоёл чимэглэлийнх нь худалдагч нар нь энд тэнд хоёр гурваараа нийлээд хов базаад сууж байх жишээний..

Хөдөө рашаанд явлаа. Сайхан байлаа, сайхан байлаа. Агаар ус гэж янзтай л байлаа.

Аа харин асуудал хотод л байлаа л даа. Их олон барилга байшин баригджээ. Даанч бүгд шамбааралдаад, байшин хооронд жоохон л талбай гарвал барьчихдаг юмуу хайшаа юм. Манай байрны хажууд байшин барьж байна лээ. Удахгүй нар ч үзэхээ байх нь дээ.. Баригдаж байгаа байшингийн ойрхон явахдаа "солонгост сурдаг оюутан эх нутагтаа амралтаараа ирээд төмрөнд цохиулаад цаашаа харжээ" гээд мэдээгээр гарахвий гэж хурдан хурдан алхаж явлаа.

Наашаа ирэхээр онгоцны буудал орох замдаа яармагийн Вива ситиг харлаа. Ямар жижигхэн цонхтой юм бэ, над шиг том цэлгэр цонхонд дуртай хүнд бол хэцүү л юм. Гэхдээ уг нь нэгмөсөн барьж байгаа бол ганц ганц сонин шамбааралдсан байшин бариад байлгүй гоё газар тиймэрхүү гоё хотхон бариад тохижуулчихаж байгаасай л гэж бодлоо.

Тоос шороо гэж найгаа алджээ.. Энэ талаар хэлэх ч үг алга.

Хэдэн жилийн өмнө автобусанд суугаад явж байхдаа хажуугаар өнгөрөх машины жолооч нарын хамгаалалтын бүс зүүсэн нь хэдхээн байсан бол энэ жил их нэмэгджээ.

Үнэндээ эдийн засаг, амьдрал үнэхээр хэцүү байна лээ. Энийг нь тэр дээгүүр суугаа нөхөд мэддэг ч юмуу гүй ч юмуу. Махны үнэ юу вэ...

Хятадуудын барьсан байшинд, хятадуудын хийсэн тавилгыг тавиад, хятадуудын тарьсан ногоог идээд хятадуудыг муулаад л суух юм даа.

Дандаа юмны муу муухайг хардаг гэж бодов доо, үнэндээ ийм л санагдлаа.

Гайхмаар

Амьдраад л байна..

Өдөр хоног нэгэн хэмнэлээр өнгөрсөөр л ..

Үеийн найз нөхөд ээж аав болцгоочихож. Танай том одоо хэдтэй билээ гэж асуух нэг л сонин аманд эвлэхгүй, гарт ч эвлэхгүй ..

Өдөр ирэх тусам би энэ дэлхийн хүн биш юм шиг санагдах.., гэтэл бас нэг энэ дэлхийн биш юм шиг хүнтэй таарсан, нэгэн бодлын азтай байгаа юм шүү. Тэр бас их сонин хүн, хааяа хэтэрхий хувиа хичээсэн юм шиг хэрнээ үгүй ч юм шиг. Хамт байхад гэртээ байгаа юм шиг тайван байдаг. Хааяа гайхмаар .. Үргэлж энэ хэвээрээ, юу ч өөрчлөгдөхгүй байгаасай ..

Асуудал улам томорсоор .. Бодохыг хүсдэггүй хэрнээ, бодохоос өөр аргагүй асуудлууд намайг хүлээсээр .. Би очихгүй, очмооргүй ..

Хэн ч биш

Хүн бүр өөр өөрийн сонирхол, хүсэл мөрөөдөлтэй. Түүнийхээ төлөө зүтгэдэг нэгэн байхад, амьдрахын эрхээр мөрөөдөл хэвээр нь орхидог хүн ч байх. Эсвэл бүр над шиг хүсэл сонирхолоо хайж олоогүй урсгалаараа явж байгаа ч хүн бас нилээдгүй байдаг байх, магадгүй би ганцаараа ч байж мэднэ.

Дуртай ажлаа хийгээд явж байгаа хүнээс гэрэл гэгээ татах шиг санагддаг. Харин надаас хэзээ нэгэн цагт гэрэл гэгээ татаж байсан болов уу. Би хэзээ ч ямарваа нэгэн зүйлд дурлан хийж байсангүй, донтон нойргүй хонож байсангүй. Өөрөө өөрийгөө олж амжилгүй өдий олон жил болчихож. Олдох болов уу?

Өдөр ирэх тусам надаас алслан холдох инээд, баяр баясгалан.. Үнэн сэтгэлээсээ хэзээ инээснээ ч санахгүй байна. Би ер нь хэн юм бэ? Юуны төлөө яах гэж энд байгаа юм бол? Юунд дуртай, юуг хүсч мөрөөддөг юм бэ?

Бас л ганцаардал.. Энэ харанхуй ангалаас гармаар, бас гармааргүй..

Яг чам шиг амьдарч үзэхсэн

Яг чам шиг амьдарч үзэхсэн..
Зөвхөн өөрийнхөө төлөө, өөрийнхөө хүссэнээр байдаг чамд үнэхээр атаархах юм. Чиний ирээдүй, аз жаргал, амьдралд миний хэлтэрхий байдаг болов уу? Үгүй ядаж хэсэг хугацаанд ч гсн байсан болов уу? Чамгүйгээр өнгөрөөсөн хэдхэн хоног намайг сүнсгүй бие болгочихож..
Чи миний хувьд агаар, ус, ирээдүй, мөрөөдөл бүх юм минь болчихоод яагаад ганцааранг минь ийм удаан байлгаад байгаа юм бэ? Өдрийн цаг, минут, секунд тутамд чамайг л бодоод, чамтай байсан өдрүүдээ бодоод, чамайг гэнэт л урд минь ургаад гараад ирээсэй гээд л мөрөөднө.

Ингээд бодохоор чи миний хамгийн ойрын хэрнээ хамгийн холын хүн байж. Би чамайг, чиний тухай юу ч мэддэггүй байж..

Өдөр бүр шахуу салж нийлээд байдаг хүмүүст атаархаж байна, бүр үхтэлээ атаархаж байна. Байнга утасдаад, уулзаад хэрэлдээд маргалдаад байх юм гээд гайхдаг байсан хүмүүстээ одоо үхтэлээ атаархаж байна..

Сэтгэл, зүрх, бодол, хоолны дуршлыг минь аваад хурдан ир!!



Чамгүйгээр би
Чимх инээд
Чихэнд урсах
Чимээгүй нулимс
Бурамгүй уруул..

Гомдоод л..

Би бол зүгээр л түүнийг харахын тулд хамаг юмаа хаяад гүйгээд очиж чадахаар байхад тэр тийм биш. Зүгээр л гэрээсээ гармааргүй санагдаад л надтай уулздаггүй, зүгээр л ганцаараа баймаар санагдаад л холбоо барьдаггүй.. Би түүний хувьд хэн ч биш юм шиг, би хэзээ ч түүний хувьд номер нэг биш.. Хувийн амьдралынх нь хажуу бөөрөнд наалдсан жижигхээн хумхын тоос шиг, зүгээр л хэзээ нэгэн цагт тэндээс арчигдах тийм л зүйл шиг.. Миний инээмсэглэл, баяр баясгаланг бүгдийг нь аваад явчихсан юм шиг л, гомдмоор юм. Түүний төлөө санаа зовж, шаналж байгаа минь зөвхөн миний л асуудал, түүнд ямар ч хамаагүй, намайг уйлна уу инээнэ үү түүнд ямар ч хамаагүй юм шиг. Бодохоор л хоолой зангираад, нулимс цийлэгнээд..
Би түүний хувьд хэн юм бэ?

Хөөрхөн..... биш...

Хүмүүс яаж ингээд хөөрхөн болоод төрчихдөг байна аа. Хөөрхөн хөөрхөн охидуудыг хараад дурлаад, хайрлаад, атаархаад байна шд :р

Гэтэл би яагаад тийм хөөрхөн биш юм :(

Би ч гэсэн тормогор алаг нүдээ тормолзуулаад явмаар л байна шд, тормогор байсан бол :р

Сар гаран хөдөлгөөнгүй суугаад, багш өдөр болгон хоол авч өгч бордоод, бассэйн йогтоо явахаа болиод сулраад тараад байна шд ий ий ий..

Уг нь өнөөдрөөс фитнэст явж эхлэх байсан чинь багш дахиад өнөөдөр ирж юмаа хий гэж дуудаад сэтгэлээр унаад сууж байгаа хүн л байна. Маргаашнаас л очихоос.. Бүтэн жилээр бүртгүүлчихсэн жилийн дараа булчин шөрмөс нь зангирсан хүн болж чадах нь уу, дундаас нь гараа өргөөд хэлээ унжуулаад буугаад өгөх нь үү бүү мэд.

Нуруу нугас, хөл гар хөшөөд хэрэг алга ..

..

Хүмүүс яагаад бусдын амьдралруу хэт өнгөлздөг байна аа. Бүгд л тэдэнд зориулж бүхнийг сайн сайхан юм шиг харагдуулахыг хичээдэг юм шиг. Үнэндээ хэнд хамаатай юм бэ, өөрөө л болж бүтэж аз жаргалтай байвал. Хэн нэгэн өнгийгөөд олон юм яриад явна л биз, ганц удаа амьдрах амьдралд бусдын нүдэнд сайхан харагдах гэж биш өөртөө л сайхан амьдарвал болоо юм биш үү.
Бусдад зориулж амьдраад эцэст нь юу хожих юм бэ. Би лав өөрийнхөө төлөө өөрөөрөө амьдармаар байна.

...

Би зүгээр л сэтгэлээ татаж авмаар байна, болдогсон бол.. Яагаад ч юм би хэн нэгэнтэй хамт байж чадахгүй юм шиг санагддаг. Гэтэл өдөр бүрийг, хором мөч бүрийг хамт өнгөрүүлэхийг хүссэн хүн гэнэт л гараад ирсэн. Уурлахаар чинь айдаг гээд намайг аргаддаггүй уур гархыг хүлээдэг тийм тэнэг, уулзаад гадуур явж байхдаа олон хүний дунд ч хамаагүй тэврээд хайрын дуу дуулдаг тийм сонин, надад л хайртай гээд чанга тэвэрдэг тийм л хүн. Харин яагаад ч юм би итгэж чадахгүй юм. Холбоо барихгүй ганц хоёр л хоновол хоолой боогдоод, бачуураад, нулимс урсаад байдаг хэрнээ ганц мсж-нд л хамаг зовиур дарамт үгүй болчихдог. Намайг хамгийн ихээр шаналгаж, хамгийн ихээр тайван амгалан байлгадаг тэр хүнээс сэтгэлээ татаж авмаар байна. Жижигхэн үйл, үйлдэл болгоных нь төлөө шаналмааргүй байна. Би зүгээр тайван амьдармаар байна, гэтэл шаналаад байх юм.. Бодохоор л гомдоод, хоолой зангираад, элдэв муу муухай юм төсөөлөн бодоод тэрэндээ шаналаад байх юм. Яаж тэгж бодохгүй амирлангуй болох юм бэ..
Би шаналмааргүй байна, тайван баймаар байна..

Яг одоо уулзмаар байна, хамт баймаар байна.. Гэхдээ л итгэж чадахгүй нь.. Надад итгэл гэдэг юм байдаггүй юм байхдаа..

Ганцаараа

Сэтгэл санаа нэг л сонин хов хоосон. Тэр хүнд уурлаж гомдох ёстой юу, итгэж хүлээх ёстой юу гэдгээ мэдэхээ байчихлаа. Яагаад ч юм би түүнд буруу юм хийчихсэн юм шиг, төвөг удсан юм шиг мэдрэмж төрөөд байх юм. Ийм л үед өөрийгөө үзэн ядахыг яана. Ийм тэнэг мэдрэмжинд баригдчихсан үед намайг гэх хүн байхгүй, сэтгэл санаа тайвшруулаад хамт гадуур алхах хүнгүй, үгүй ядахдаа л шал өөр юм яриад ч болтугай сууж байх хүнгүй өөрийгөө үзэн ядаж байна. Намайг ойлгодог, ярилцдаг байсан бүгдийг өөрөөсөө түлхчихсэн болхоор яахав дээ, ингээд ганцаараа сууж байхаас..
Хэзээ ч миний сэтгэлд ойрхон байдаг, сэтгэл санааг бүлээцүүлдэг хүн байгаагүй юм шиг дэндүү хүйтэн байна. Ганцаардаад байна.

Гэнэт бодлоо л доо би үхчихсэн юм болов уу гэж.. Тийм болхоор л хэн ч намайг харахгүй, бодохгүй, үгүйлэхгүй, санагалзахгүй байгаа юм болов уу.. Бие маань амьд ч сэтгэл санаа минь үхчихсэн юм болов уу. Хэзээ нэгэн цагт намайг боддог, санадаг, санагалздаг тийм дотны найз нөхөр гэж байсан болов уу? Би зүгээр л сүнс юм болов уу? Тийм бол одоо үхэж болохгүй нь дээ.. Хүн үхэхээрээ ийм байдаг байх даа. Мартагдчихсан хэрнээ хэнийг ч мартдаггүй байдаг байх даа..

Тэд надгүйгээр амьдарч болоод байхад би яагаад тэдэнгүйгээр амьдарч чадахгүй байгаа юм бол? Би яагаад ийм юм бол?

Хэн ч байхгүй, гав ганцаараа., Муухай хүн болхоороо л ийм байгаа байхдаа..